Autorzy tej antologii chcieli ukazać czytelnikowi teksty wykraczające poza utrwalony krąg wyobrażeń o czeskiej refleksji filmoznawczej, a zarazem uzpełnić istniejące już polskie przekłady.

„Gorączka romantyczna – czytamy we Wprowadzeniu Marii Janion – to fantastyka i przeżycie kosmosu, to tragizm i rewolucja, to frenezja i niepodległość...”

Podzielając pogląd wyrażony przez Rudolfa Arneheima o tym, że nasze oczy zostały zdegradowane do roli instrumentów pomiarowych i rozpoznających, autorka tropi i wskazuje te elementy w naszym postrzeganiu świata...

Autor, od lat zajmujący się fenomenem Teatru Laboratorium, porównuje Grotowskiego z innymi awangardowymi twórcami, zarówno wcześniejszymi (Meyerhold, Osterwa), jak i pracującymi w tym samym czasie (Barba, Brook, Wasiljew).

Niniejsze studium nie jest historią kina. Jest taksonomią, próbą klasyfikacji obrazów i znaków. […] W pierwszej części zajmujemy się obrazem-ruchem i jego odmianami.

Kino bezpośrednie jest monografią amerykańskiego ruchu direct cinema, który w latach sześćdziesiątych XX wieku zrewolucjonizował film dokumentalny, wprowadzając do niego - zgodnie z zapowiedziami samych twórców - obiektywny zapis rzeczywistości.

Pierwsza połowa XX stulecia to „złoty wiek” filmu animowanego, który był ważnym zjawiskiem społecznym, a nie tylko dziecięcą rozrywką, przerywanym reklamami serialem czy artystycznym laboratorium.

Noc seksualna to wspaniały i tajemniczy album Pascala Quignarda, składający się z setek reprodukcji dzieł sztuki Zachodu i Wschodu od czasów najdawniejszych do współczesnych.

Monografia twórczości wybitnego reżysera chińskiego Zhanga Yimou, przedstawiciela Piątej Generacji, która zrewolucjonizowała kinematografię chińską i wprowadziła ją na rynki światowe.

Książka jest subiektywną panoramą współczesnego malarstwa lub inaczej – próbą zajrzenia pod jego spód.

Polska wychodziła z epoki komunizmu bogata w wiedzę i przemyślenia, czym jest stalinizm, terror czy ideologiczna indoktrynacja.

Na książkę składają się trzy szkice poświęcone historii przedstawiania śmierci w malarstwie oraz dziejom obrazowania idei „marności” w poezji i sztuce.

Antologia prac badaczy z tartusko-moskiewskiej szkoły semiotycznej. Otwiera ją „autoprezentacyjny” artykuł Borisa Uspienskiego, ukazujący miejsce semiotyki sztuki wśród całości tematów badawczych szkoły.

Pierwsza w Polsce monografia twórczości jednego z najbardziej popularnych i najczęściej nagradzanych reżyserów europejskich. Jakie jest kino Almodóvara? – pyta autorka.

Kluczem do opublikowanych w książce tekstów jest historia mojego życia. Pisałam je w Polsce w latach sześćdziesiątych i w Paryżu od mojego wyjazdu w 1970 roku.