Książka opisuje relacje między Markiem Koniecznym i Zbigniewem Warpechowski, a Piotrem Uklańskim i Cezarym Bodzianowskim, jak również pomiędzy Warpechowskim a Oskarem Dawickim. Tym samym poświęcona jest ona próbie opisania pewnej szczególnej tradycji polskiej awangardy biegnącej od artystów związanych z przełomem konceptualnym w sztuce lat 60. i 70., do ich uczniów, definiujących w znacznej mierze kształt współczesnej sceny artystycznej. Jest to bardzo istotna tradycja, silnie odnosząca się do konceptualizmu, kluczowa dla zrozumienia przemian, jakim podlegała sztuka polska ostatnich 40 lat.
