W styczniu 1944 roku więźniom z oddziału Sonderkommando udało się sfotografować po kryjomu proces zagłady, w sercu którego się znajdowali. Z tej chwili pozostały nam cztery fotografie.

Pretekst do rozmyślań nad politycznością obrazów stanowią da Didi-Hubermana dwa, często marginalizowane, teksty Brechta: Arbeitsjournal i dziwaczny atlas obrazów zatytułowany Kriegsfibel.